اشعار کاظم بهمنی | زیباترین ابیات ناب برای عاشقان شعر
در این پست از دلبرانه به سراغ یکی از شاعران برجسته و احساسی معاصر رفته‌ایم؛ کاظم بهمنی، شاعری که با واژه‌های ساده اما عمیق، احساس را به زیباترین شکل ممکن به تصویر می‌کشد.
اشعار او تلفیقی از عشق، دلتنگی، فلسفه‌ی زندگی و تنهایی انسان امروزی است؛ کلماتی که مستقیم از دل برمی‌خیزند و به دل می‌نشینند. در ادامه، مجموعه‌ای از زیباترین و ماندگارترین اشعار کاظم بهمنی را گردآورده‌ایم تا شما نیز در عمق این احساس ناب غرق شوید.
گلچین شعر های کوتاه و طولانی کاظم بهمنی
تو ماه بودی و
بوسیدنت نمی دانی…
چه ساده
داشت مرا هم بلند قد می کرد
آن مسافر که سحر گریه در آغوشم کرد
آتشم زد به دو تا بوسه و خاموشم کرد
خواستم دست به مویش ببرم خواب شود
عطر گیسوش چنان بود که بی هوشم کرد
زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاست
آب را گرمای تابستان گوارا می‌کند
جز نوازش شیوه‌ای دیگر نمی‌داند نسیم
دکمه‌ی پیراهنش را غنچه خود وا می‌کند
زمین شناس حقیری تو را رصد می کرد
به تو ستاره ی خوبم نگاه بد می کردکنارت ای گل زیبا، شکسته شد کمرم
کسی که محو تو می شد مرا لگد می کرد!تو ماه بودی و بوسیدنت، نمی دانی …
چه ساده داشت مرا هم بلند قد می کرد!بگو به ساحل چشمت که من نرفته چطور
به سمت جاذبه ای تازه جزر و مد می کردچه دیده ها که دلت را به وعده خوش کردند
چه وعده ها که دل من ندیده رد می کردکنون کشیده کنار و نشسته در حجله
کسی که راه شما را همیشه سد می کرد
مثل گنجشکی که طوفان لانه اش را برده است
خاطرم از مرگِ تلخِ جوجه ها آزرده استهر زمان یادت می افتم مثل قبرستانم و…
سینه ام، سنگ مزار خاطرات مرده استناسزا گاهی پیام عشق دارد با خودش
این سکوت بی رضایت، نه؛ به من برخورده است
غیر از آن آیینه هایی که تقعر داشتند
تا به حالا هیچ کس کوچک مرا نشمرده است!تیر غیب از آسمان یک روز پایین می کشد
آن کسانی را که ناحق عشق بالا برده است!آن گلی را که خلایق بارها بو کرده اند
تازه هم باشد، برای من گلی پژمرده است
خنده ات طرح لطیفیست که دیدن دارد
ناز معشوق دل‌آزار خریدن داردفارغ از گله و گرگ است شبانی عاشق
چشم سبز تو چه دشتیست! دویدن داردشاخه ای از سردیوار به بیرون جسته
بوسه ات میوه ی سرخسیست که چیدن داردعشق بودی و به اندیشه سرایت کردی
قلب با دیدن تو شور تپیدن داردوصل تو خواب و خیال است ولی باور کن
عاشقی بی سر و پا عزم رسیدن داردعمق تو دره ی ژرفیست مرا می خواند
کسی از بین خودم قصد پریدن دارداول قصه ی هر عشق کمی تکراریست
آخرِ قصه ی فرهاد شنیدن دارد
نه فقط از تو اگر دل بکنم می‌میرم
سایه‌ات نیز بیفتد به تنم میمیرمبین جان من و پیراهن من فرقی نیست
هر یکی را که برایت بکنم میمیرمبرق چشمان تو از دور مرا می‌گیرد
من اگر دست به زلفت بزنم میمیرمبازی ماهی و گربه است نظربازی ما
مثل یک تُنگ شبی می‌شکنم میمیرمروح ِ برخاسته از من، ته این کوچه بایست
بیش از این دور شوی از بدنم می‌میرم
زیباترین اشعار کاظم بهمنی
تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم
روبروی چشم خود چشمی غزلخوان داشتمحال اگر چه هیچ نذری عهده دار ِ وصل نیست
یک زمان پیشآمدی بودم که امکان داشتم
ماجراهایی که با من زیر باران داشتی
شعر اگر می شد قریب پنج دیوان داشتمبعد تو بیش از همه فکرم به این مشغول بود
من چه چیزی کمتر از آن نارفیقان داشتم؟!
ساده از «من بی تو می میرم» گذشتی خوب من!
من به این یک جمله ی خود سخت ایمان داشتملحظه ی تشییع من از دور بویت می رسید
تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم
درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی کور شدن را گره ها می فهمند
سخت بالا بروی ، ساده بیایی پایین
قصه تلخ مرا سُرسُره ها می فهمند
یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن
چشم ها بیشتر از حنجره ها می فهمند
آنچه از رفتنت آمد به سرم را فردا
مردم از خواندن این تذکره ها می فهمند
نه نفهمید کسی منزلت شمس مرا
قرن ها بعد در آن کنگره ها می فهمند
قدر‌نشناس ِ عزیزم، نیمه ی من نیستی
قلبمی اما سزاوار تپیدن نیستی
مادر این بوسه های چون مسیحایی ولی
مرده خیلی زنده کردی، پاکدامن نیستی
من غبارآلود ِهجرانم تو اما مدتی ست
عهده دار ِ آن نگاه ِ لرزه افکن نیستی
یک چراغ از چلچراغ آرزوهایت شکست
بعد ِمن اندازه ی یک عشق، روشن نیستی
لاف آزادی زدی؛ حالا که رنگت کرده فصل
از گزندِ بادهای هرزه ایمن نیستی
چون قیاسش می کنی با من، پس از من هرکسی
هرچه گوید عاشقم،می‌گویی: اصلا نیستی
دست وقتی که تکان دادی عجب حالی شدم
اندکی برگشتم و دیدم که با من نیستی
در جـمـعـشان بـودم که پـنـهـانی دلـم رفت
بــاور نـمـی کــردم بــه آســـانی دلـم رفت
از هـم سـراغـش را رفـیـقـان می گـرفـتـنـد
در وا شـد و آمــد بـه مـهـمـانی… دلم رفت
رفــتــم کـنــارش ، صـحـبتـم یـادم نـیـامــد!!
پـرسـیـد: شعـرت را نمی خـوانی؟ دلم رفت
مـثـل مـعــلـم هـا بـه ذوقـــم آفـریـن گــفـت
مــانـنــد یـک طــفــل دبـسـتــانـی دلـم رفت
مــن از دیــار «مـنــزوی» ، او اهــل فـــردوس
یک سیـب و یـک چـاقـوی زنجانی ؛ دلم رفت
ای کاش آن شب دست در مویش نمی بـرد
زلـفش که آمــــد روی پـیـشـانی دلم رفــــت
ای کـاش اصـلا مـــن نمی رفــتـم کــنــارش
امـا چـه سـود از ایـن پشیــمـانی دلـم رفـت
دیگـر دلـم ــ رخت سفیدم ــ نـیـست در بـنـد
دیـروز طـوفـان شد،چه طـوفـانی دلم رفت
بهترین شعر های کاظم بهمنی
گردش همه جمع‌اند، ولی جان به لبی نیست
تحویل نگیرند مرا هم عجبی نیست
چشمان من ابرند و دلم مرتع رنج است
ابرند و شبی نیست نبارند، شبی نیست
انداخت مرا دور وکسی نیست بگوید
این جام عتیقه است شکستی، حلبی نیست
بی علت و یکباره دلم خون نشد از دوست
نومید شد از وصل، همین کم سببی نیست
این شورشی از سلطه او خسته شد اما
یک ذره به دنبال جدایی طلبی نیست
زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاست
آب را گرمای تابستان گوارا می‌کند
جز نوازش شیوه‌ای دیگر نمی‌داند نسیم
دکمه‌ی پیراهنش را غنچه خود وا می‌کند
خبر خیر تو از نقل حریفان سخت است
حفظِ حالات من و طعنه ی آنان سخت استلحظه ی بغض نشد حفظ کنم چشمم را
در دل ابر ، نگهداری باران سخت استکشتیِ کوچک من هرچه که محکم باشد
جَستن از عرصهٔ هول آور طوفان سخت استساده عاشق شده‌ام ساده تر از آن رسوا
شهرهٔ شهر شدن با تو چه آسان سخت استای که از کوچه ی ما می گذری، معشوقه!
بی محلی سر این کوچه دو چندان سخت استزیر باران که به من زل بزنی خواهی دید:
فن تشخیص نم از چهرهٔ گریان سخت استکوچه ی مهر ــ سر نبش ، کماکان باران…
دیدنِ حجله ی من اول آبان سخت است
قدر نشناس عزیزم، نیمه ی من نیستی
قلبمی اما سزاوار تپیدن نیستی
مادر این بوسه های چون مسیحایی ولی
مرده خیلی زنده کردی، پاکدامن نیستی
من غبارآلود هجرانم تو اما مدتی است
عهده دار آن نگاه لرزه‌افکن نیستی
یک چراغ از چلچراغ آرزوهایت شکست
بعد من اندازه ی یک عشق روشن نیستی
لاف آزادی زدی،حالا که رنگت کرده فصل
از گزند بادهای هرزه ایمن نیستی
چون قیاسش می‌کنی با من، پس از من هرکسی
هرچه گوید عاشقم، می‌گویی اصلا نیستی
تو همانی که دلم لک زده لبخندش را
او که هرگز نتوان یافت همانندش را
منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد
غزل و عاطفه و روح هنرمندش را
از رقیبان کمین کرده عقب می ماند
هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را
مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر
هر که تعریف کند خواب خوشایندش را
مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد
مادرم تاب ندارد غم فرزندش را
عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو
به تو اصرار نکرده است فرایندش را
قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت
مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را
حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید
بفرستند رفیقان به تو این بندش را
منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر
لای موهای تو گم کرد خداوندش را
آن زمان که برای بردن من می شکافی صف قیامت را
اهل محشر به غبطه می گویند خوش به حالت نوشته نامت رارو به سویم می آیی و آرام می شود کم خروش و همهمه ها
چشم می بندم و قدم به قدم می شمارم صدای گامت رامی گذاری به روی شانه ی من ناگهان دست مهربانت را
مانده ام آن زمان چگونه دهم پاسخ اولین سلامت راچارچوب تصورم اینهاست: این که قید مرا نخواهی زد
حدسم از عاقبت توهم نیست تجربه کرده ام مرامت رازیر هر آفتاب سوزان نه؛ زیر طوبای تو دلم گرم است
نکند کم کنی ز روی سرم سایه ی لطف مستدامت راپیش تر وام عشق دادی تا بخرم آبرو برای خودم
ناله سر می دهم مگر با اشک بدهم قسط های وامت راروزگارم اگر چه تفدیده ست به سراب تو هم یقین دارم
تو خودت تشنه ای و می دانی حال عشاق تشنه کامت راروی نیزه دوباره می گذرد خاطرات از مقابل چشمت
دود این خیمه ها می اندازد یاد دیوار و در مشامت راادعایی نمی کنم اما فکر تنهایی ات مرا هم کشت
به خدا من می آمدم سویت می شنیدم اگر پیامت را
تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستاریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کوچ کردم از وطن، تنها برای روستاآمدم خوش خط شود تکلیف شبها، آمدم
نور یک فانوس باشم پیش پای روستایاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بوسه می زد کدخدای روستاحال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمی ارزم برای روستاکاش یک تابوت بودم کاش آن نجار پیر
راهیم می کرد قبرستان به جای روستاقحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهم می کند دیزی سرای روستامن که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیر سیمانی نخواهد شد عصای روستا
اشعار دلنشین کاظم بهمنی
پشت رُل ساعت حدوداً پنج شاید پنج و نیم
داشتم یک عصر برمی گشتم از عبدالعظیمازهمان بن بست باران خورده پیچیدم به چپ
از کنارت رد شدم آرام ، گفتی: مستقیم!زل زدی در آینه اما مرا نشناختی
این منم که روزگارم کرده با پیری گریمرادیو را باز کردم تا سکوتم نشکند
رادیو روشن شد و شد بیشتر وضعم وخیمبخت بد برنامه موضوعش تغزل بود وعشق
گفت مجری بعد” بسم الله الرحمن الرحیم” :یک غزل می خوانم از یک شاعر خوب وجوان
خواند تا این بیت که من گفته بودم آن قدیم:“سعی من در سربه زیری بی گمان بی فایده ست
تا تو بوی زلفها را می فرستی با نسیم”شیشه را پایین کشیدی رند بودی از نخست
زیر لب گفتی خوشم می آید از شعر فخیمموج را تغییر دادم این میان گفتی به طنز:
“با تشکر از شما راننده ی خوب و فهیم”گفتم آخر شعر تلخی بود ،با یک پوزخند
گفتی اصلا شعر می فهمید!؟ گفتم: بگذریم
رفتن ما اتفاق ناگوار کوچکی ست
بازمی گردیم روزی، روزگار کوچکی ستمی گذاری گاه دور از تو جهان را حس کنم
لطف یا قهر است این؟! دورم حصار کوچکی ستبا مرور دوستی هایم به من اثبات شد
هر که جز تو دوستم شد، دوستدار کوچکی ستدر تو من دنبال چیزی ماورای شهرتم
شاعرت بودن برایم افتخار کوچکی ستمن برای عشق می میرم، برای شعر نه!
دفتر شاعر برای او مزار کوچکی ست…چون “عطارد” گرد تو بیش از همه چرخیده ام
سوختم، شکر خدا عشقت مدار کوچکی ستبارها از پیش رویت رد شدم صیاد پیر
می پسندیدی نمی گفتی شکار کوچکی ستبعد ساعت ها نگاه و ذوق و ترس و شرم و شک
انتظار یک تبسم، انتظار کوچکی ستبا دعا شاید به دست آوردمت؛ چون با دعا
دستکاری کردن تقدیر کار کوچکی ست
شرمي ست در نگاه من؛ اما هراس نه
کم صحبتم ميان شما، کم حواس نه
چيزي شنيده ام که مهم نيست رفتن ات!
درخواست مي کنم نروي، التماس نه
از بي ستارگي ست دلم آسماني است
من «عابري» فلک زده ام، آس و پاس نه
من مي روم، تو باز مي آيي، مسير ما
با هم موازي است وليکن مماس نه
پيچيده روزگارِ تو،از دور واضح است
از عشق خسته مي شوي اما خلاص نه
شعرهای خاص کاظم بهمنی
حد اعلايي و با حداقل ها همنشين
آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين
از معمّا ماندن ات چندي ست لذت مي بري
اي سؤال مشکلِ با راه حل ها هم نشين
من به لطفِ دوستانت رفتم امّا سعي کن
بعدِ من کمتر شوي با اين دغل ها همنشين
دل به مفهوم سياهي کم کم عادت مي کند
چشم وقتي مي شود با مبتذل ها همنشين
گردن آويزي چنين را پاره کن، آزاد شو
آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين
دیگران می خوانند ::
- اشعار حسین پناهی | مجموعه گلچین شعر های حسین پناهی
- اشعار مولانا
- اشعار حافظ | ۱۰۰ گزیده اشعار حافظ در موضوعات مختلف
- جملات نرگس صرافیان | ۱۱۰ متن و جملات زیبا و دلنشین از نرگس صرافیان
- اشعار شهریار | گلچین زیباترین اشعار شهریار کوتاه و طولانی
- اشعار سعدی | گلچین اشعار زیبا و ناب سعدی شیرازی کوتاه و طولانی
- جملات نرگس صرافیان | ۱۱۰ متن و جملات زیبا و دلنشین از نرگس صرافیان